Giancarlo Casale, "Osmanlı Hint Okyanusu Siyaseti" eserinde, Osmanlı’nın 16. yüzyılda Portekiz ile girdiği küresel rekabeti analiz ederek yerleşik "kara imparatorluğu" algısını sarsmaktadır. Mısır’ın fethiyle başlayan bu süreçte; Açe’ye uzanan donanmalar, Piri Reis’in haritaları ve halifeliğin küresel etkisiyle Osmanlı, okyanuslarda stratejik bir "Keşif Çağı" aktörü olarak boy göstermiştir.

Osmanlı'da kölelik, İslam hukuku çerçevesinde belirli haklar ve korumalar barındırsa da Selim ve Mercan gibi örnekler sistemin ağır şiddete açık olduğunu kanıtlar. Kölelerin mahkemeye başvurma hakkı sayesinde işkenceci sahipler; kürek, pranga ve para cezalarına çarptırılmıştır. Bu durum, Osmanlı köleliğinin Batı'ya göre daha hukuki bir zeminde olduğunu ancak yine de insanlık dışı muameleler barındırdığını gösterir.

Yerli nüfusun salgınlarla azalması ve kaçma ihtimali, Avrupalıları fiziksel gücü yüksek Afrikalılara yöneltti. Beyaz işçilerin sözleşmeli statüsü, siyah köleliği tek seçenek kıldı. 1780'lerde başlayan püriten ve liberal kampanyalar, 1807'de İngiltere'de köle ticaretini yasaklattı. Diplomatik baskılarla Avrupa geneline yayılan bu süreç, 1833'te Britanya'da, 1865'te ise ABD İç Savaşı ile tamamen son buldu.

Avrupa’dan takas ürünleriyle ayrılan gemiler, "Orta Geçit" denilen tehlikeli bir yolculuğa çıkardı. Mürettebat genellikle çaresiz acemilerden oluşur, kaynaklar tükendikçe denizciler de köleler gibi zorluk yaşardı. Köleler, güverte altında zincirli ve havasız ambarlarda tutulur, sadece yemek ve egzersiz için çıkarılırdı. Kötü koşullara rağmen 1700’lerin başında %24 olan ölüm oranı, yüzyıl sonuna doğru %6.6’ya düşmüştür. Bu yolculuk, tarihin en trajik ve insanlık dışı süreçleri

17. asra dek altın peşinde olan Avrupalılar, Amerika’daki iş gücü ihtiyacıyla rotayı köle ticaretine kırmıştır. Bu süreçte yerli krallar ve simsarlar, savaş esirlerini satarak büyük kazanç sağlamış; ticaret kıyılardan iç kesimlere yayılmıştır. Limanlarda sağlık kontrolünden geçen 15-35 yaş arası köleler; barut, tüfek, alkol ve özellikle kaliteli Hint kumaşları karşılığında takas edilmiştir. Afrikalı yöneticiler, 19. asra dek düşük kaliteli İngiliz malları yerine bu lüks ürünl

1756'da başlayan 7 Yıl Savaşları, İngiltere'nin zaferiyle sonuçlanmış ve Fransız tehdidini ortadan kaldırmıştır. Savaşta askeri özgüven kazanan koloniler, zafer sonrası genişleme arzusu duyarken; İngiliz Parlamentosu yeni toprakları iskana kapatmış ve savaş borçları için ağır vergiler koymuştur. "Temsilsiz vergilendirme olmaz" diyen koloniler, merkeziyetçi merkantilist politikalara direnmiş; yerel meclislerin yetki mücadelesi Amerikan Bağımsızlık Savaşı’nın temelini atmıştır.

İngiliz kolonileri, baskıdan kaçanların yerleşimiyle hoşgörülü bir sosyal yapı kurmuştur. 1642 İç Savaşı sonrası kralcı soyluların göçü, kıtaya büyük sermaye ve refah taşımıştır. İspanyol ve Fransızların aksine, İngiliz kolonileri meclis kültürünü korumuş; Virginia Yasama Meclisi vergi denetimini ele almıştır. Connecticut gibi koloniler, Avrupa’nın ilk anayasası sayılan liberal hukuk metinlerini uygulayarak kraliyet beratıyla Bağımsızlık Savaşı’na dek sürecek demokratik bir t

İngiltere, Yeni Dünya yarışına geç girmiş ve payına Güney’e göre daha az nüfuslu olan Kuzey Amerika düşmüştür. 1585 ve 1588’deki Roanoke denemeleri kıtlık ve yerli saldırılarıyla başarısız olsa da, 1607’de Jamestown ile ilk kalıcı yerleşim kurulmuştur. 1612’de tütün tarımının başlaması koloniyi ekonomik olarak kurtarmış, 1619’da ise köle ticareti ve kadın göçü başlamıştır. 1620’de Massachusetts’e çıkan Kalvinistlerle birlikte kolonileşme hızlanarak özgürlük vadeden yeni bir d