7 Yıl Savaşları ve Bağımsızlığına Giden Yol

Kuzey Amerika üzerindeki İngiliz-Fransız hakimiyet mücadelesi nihayetinde 1756 yılında 7 Yıl Savaşlarına sebebiyet verdi. Amerikan bağımsızlığının çekirdeği de yine bu savaş esnasında atıldı. Özgürlükçü ve hoşgörülü İngiliz kolonileri mutlakiyetçi ve baskıcı Fransız idaresi altına girmemek için bu savaş esnasında canla başla mücadele etmiştir. Amerikalı gönüllülerin en az İngiliz ordusu kadar başarılı mücadelesi ve yer yer onlardan daha etkili olmaları Kolonilerin askeri açıdan kendine güvenlerini artırmıştı. Savaş kesin bir İngiliz galibiyetle sonuçlandı. Böylece İngiltere en büyük düşmanını saf dışı bırakarak Hindistan, Atlantik ve Kuzey Amerika’da hakim konuma ulaştı.

Ancak 7 Yıl Savaşları 13 Koloni ile merkez arasındaki ilişkileri de değiştirmişti. Savaş esnasında koloniler askeri kabiliyet kazanmıştı. Ayrıca mutlakiyetçi Fransız idaresinin yarattığı tehlike de ortadan kalkmıştı. Koloni idareleri ise savaştan sonra kıtanın daha da içlerine yayılma arzusundaydı. Fakat Parlamento kolonilerin daha da genişlemesini engellemek niyetindeydi. Yeni toprakların iskana açılmasını engelledi. Seyrüsefer kanunları çıkartılarak kolonilerin tüm ticaretini İngiliz gemileri ile yapılması zorunlu kılındı. Ayrıca kolonilerin korunması ve kontrolü için daimi bir ordu kurulmuş ve ordunun idame masraflarının üçte biri kolonilere yüklenmişti.

Parlamento kendisini hem anavatanın hem de tüm kolonilerin mutlak yasama organı olarak görüyordu. Kolonilerin yerel meclisleri bundan oldukça rahatsızdılar. Ayrıca Parlamentonun İngiliz sanayinin çıkarlarını korumak adına dayattığı merkantilist politikalar kolonilerin dış ticaretine büyük zarar veriyordu. Böylece Vali-Meclis sürtüşmesi, yerini yasama organları arasındaki üstünlük mücadelesine bıraktı. Büyük Britanya, pratikte tek bir kralın altında birleşen federal bir imparatorlukken İngiliz Parlamentosunun merkeziyetçi tutumu ana karadaki koloniler tarafından kabul edilmemiş ve Amerikan Bağımsızlık Savaşına sebebiyet vermiştir.