Akdeniz'in rüzgârsız ve sığ coğrafyası nedeniyle Osmanlı donanması, 17. yüzyıla kadar kürek gücüne dayalı kadırga ve çektirileri esas almıştır. Ancak Girit Savaşı'nda Venedik kalyonlarının Çanakkale Boğazı'nı kapatması, yelkenli ve ağır toplu kalyon teknolojisine geçişi zorunlu kılmıştır. İlk denemeler personel tecrübesizliği nedeniyle başarısız olsa da 1682'den itibaren kalyonlar donanmanın ana gücü haline gelmiş ve bu düzen 19. yüzyıla kadar sürmüştür.

Girit Seferi, 1645'te korsanlık krizleriyle başlayıp 24 yıl süren, Osmanlı tarihinin en yıpratıcı deniz savaşlarından biri olmuştur. Venedik kalyonlarının Çanakkale Boğazı’nı kapatmasıyla donanma Marmara’da sıkışmış, İstanbul’daki idari kaos ve Erdel krizi fethi 1669 yılına kadar geciktirmiştir. Köprülü Mehmed Paşa’nın sadaretiyle sağlanan istikrar ve 1657’de boğaz ablukasının yarılması, Kandiye’nin düşüşüyle sonuçlanan zaferin yolunu açmıştır.

İTC, 1908 sonrası Abdülhamid dönemi gemilerini tasfiye ederek İngiliz ekolüyle modern bir donanma kurmaya çalışmıştır. Finansman için kurulan Donanma Cemiyeti ile halkın bağışları seferber edilmiş; ancak 1911-1918 arası kesintisiz savaş dönemi ve İngiltere'nin sipariş edilen gemilere el koyması, bahriye reformunu akamete uğratmıştır. (342 karakter)

93 Harbi sonrasındaki mali kriz nedeniyle Abdülhamit, bakımı pahalı dev zırhlıları Haliç'e çekip sökülmeye bırakmıştır. Bunun yerine bütçeye uygun torpidobot ve kruvazör alımına odaklanmıştır. Dünyanın ilk torpido atan denizaltısı bu dönemde alınmıştır. 1897'deki teknik aksaklıklar, donanmada modernleşmeyi hızlandırmıştır.

Sultan Abdülaziz, 1875'te Osmanlı donanmasını dünyanın 3. büyüğü yapsa da bu büyüme dış borçla sağlandı. Yerli teknik altyapı eksikliği ve ağır bakım maliyetleri, 1877-78 Savaşı'nda donanmayı etkisiz kıldı. Teknolojik olarak demode kalan dev zırhlılar, Rus torpido botlarına karşı çaresiz kalarak mali iflasın temel sebebi oldu.