Orhun Yazıtları Türk yazı kültürünün en popüler simgesi olsa da Çoyr (687-88) ve Yenisey yazıtları gibi daha eski veya az bilinen çok değerli örnekler de mevcuttur. Türk yazı geleneği sadece taşla sınırlı kalmamış; 9. yüzyıla ait Uygur fal kitabı Irk Bitig ile kağıt üzerinde de hayat bulmuştur. Budist Uygurların bu mirası ve kaya yazıtları, Türk tarihinin kökenlerini aydınlatmak için en az Orhun abideleri kadar akademik ilgiyi hak etmektedir.

Türklerde "ant içmek", kökeni kadim ritüellere dayanan kutsal bir söz verme biçimidir. Göktürkçedeki "ant" damgasının (𐰦) bir tas ve kan damlalarını simgelemesi, Herodotos’un İskit tasvirleriyle örtüşür: Ant içenler, bir kaba kanlarını karıştırıp silahlarını daldırır ve bu karışımdan içerlerdi. İslamiyet sonrası bu kan içme geleneği yerini Kur’an’a el basmaya bıraksa da "içmek" eylemi deyim olarak yaşamaya devam etmiştir. Yalan yere ant içmenin cezası ise tarihte"ölüm" olmuş

Türk tarihinde ve kültüründe at, kurtla birlikte en önemli semboldür. Türkler tarafından ilk evcilleştirildiği kabul edilen at, Kaşgarlı Mahmud’un “Kuş kanadıyla, er atıyla” vecizesinde simgelenir. Mitolojide doğaüstü yetenekli, konuşan, su kaynaklarından (göl, deniz) çıkan kutsal “su atı” motifleri öne çıkar. Köroğlu’nda Kırat’ın sudan doğuşu, Dede Korkut’ta boz at, Keloğlan masallarında su atları bu geleneğin izleridir.