Türkçe, Orhun'dan eskidir. Bugut (580), Artaşes (MÖ 190) ve Hun (MÖ 328) metinleri bu derinliği kanıtlar. Sümerce ile 165 ortak sözcük (Dingir-Tengri), dilin yaşını 5000-6000 yıla çıkarır. Kısacası Türkçe, belgelerle sabit dünyanın en köklü dillerindendir.

Osmanlı'da Ahmet Cevdet Paşa ıslahatı, Mirza Fethali ise Latin alfabesini savunmuştur. II. Meşrutiyet'te "Latinciler" ve "Islahatçılar" olarak kutuplaşan sürece Enver Paşa, harflerin bitişmediği "Enverî Yazısı" ile dahil olmuştur. 1917'de sistemleşen bu yazı, savaş koşulları nedeniyle kalıcı olamamıştır. Atatürk bu girişimi "zamansız" bularak eleştirmiştir.

Osmanlı’da Arap alfabesi baskın olsa da Fatih ve II. Bayezid, Doğu Türkistan ile bağları korumak için Uygur yazısını da kullanmıştır. Semerkantlı Abdürrezzâk Bahşı gibi uzmanlar, İstanbul’da bu yazıyla eserler vermiştir. Bunun en önemli kanıtı, Fatih’in Uzun Hasan zaferi sonrası hem Arapça hem Uygurca yazdırdığı yarlıktır. Bu belge, Türk yazı kültürünün İstanbul’dan Çin’e kadar uzanan sürekliliğini ve Osmanlı sarayındaki kültürel çeşitliliği belgeleyen eşsiz bir mirastır.