Giancarlo Casale, "Osmanlı Hint Okyanusu Siyaseti" eserinde, Osmanlı’nın 16. yüzyılda Portekiz ile girdiği küresel rekabeti analiz ederek yerleşik "kara imparatorluğu" algısını sarsmaktadır. Mısır’ın fethiyle başlayan bu süreçte; Açe’ye uzanan donanmalar, Piri Reis’in haritaları ve halifeliğin küresel etkisiyle Osmanlı, okyanuslarda stratejik bir "Keşif Çağı" aktörü olarak boy göstermiştir.

Sultan Abdülaziz, 1875'te Osmanlı donanmasını dünyanın 3. büyüğü yapsa da bu büyüme dış borçla sağlandı. Yerli teknik altyapı eksikliği ve ağır bakım maliyetleri, 1877-78 Savaşı'nda donanmayı etkisiz kıldı. Teknolojik olarak demode kalan dev zırhlılar, Rus torpido botlarına karşı çaresiz kalarak mali iflasın temel sebebi oldu.

Ming Hanedanı’nın Müslüman amirali Zheng He, 15. yüzyıl başında inşa ettiği devasa donanmayla Afrika’dan Arabistan’a yedi büyük sefer düzenlemiştir. Bu seferler Çin’in egzotik dünyayla tanışmasını ve Güneydoğu Asya’da İslam’ın yayılmasını sağlamıştır. Vefatından sonra Çin’in denizaşırı faaliyetleri yasaklanmış ve ülke uzun sürecek bir içine kapanma dönemine girmiştir.

Avrupa’dan takas ürünleriyle ayrılan gemiler, "Orta Geçit" denilen tehlikeli bir yolculuğa çıkardı. Mürettebat genellikle çaresiz acemilerden oluşur, kaynaklar tükendikçe denizciler de köleler gibi zorluk yaşardı. Köleler, güverte altında zincirli ve havasız ambarlarda tutulur, sadece yemek ve egzersiz için çıkarılırdı. Kötü koşullara rağmen 1700’lerin başında %24 olan ölüm oranı, yüzyıl sonuna doğru %6.6’ya düşmüştür. Bu yolculuk, tarihin en trajik ve insanlık dışı süreçleri