Eski Türk devlet geleneğinin temelini oluşturan "Kut" anlayışı, sadece bir yönetim yetkisi değil; aynı zamanda din, gelenek ve toplumsal sözleşmenin iç içe geçtiği çok boyutlu bir meşruiyet sistemidir. Bozkır kültürünün doğa ile olan derin bağı, bu yönetim modelinin ruhunu şekillendiren en önemli unsurdur.

Türk mitolojisindeki Tufan anlatısı, Sümer kaynaklı metinlerle büyük benzerlikler gösterir ve insanlığın ortak hafızasını yansıtır. Gökten inen bir tekenin uyarısını dikkate alan yedi kardeş, bir gemi inşa ederek her hayvandan bir çifti yanlarına alıp tufandan kurtulmuşlardır. Tufan sonrası Tanrı Ülgen "ak bodun"u, ondan güç çalan Erlik ise "kara bodun"u yaratarak iyilik ve kötülüğün kadim ayrımını başlatmıştır.

Türk tarihinde ve kültüründe at, kurtla birlikte en önemli semboldür. Türkler tarafından ilk evcilleştirildiği kabul edilen at, Kaşgarlı Mahmud’un “Kuş kanadıyla, er atıyla” vecizesinde simgelenir. Mitolojide doğaüstü yetenekli, konuşan, su kaynaklarından (göl, deniz) çıkan kutsal “su atı” motifleri öne çıkar. Köroğlu’nda Kırat’ın sudan doğuşu, Dede Korkut’ta boz at, Keloğlan masallarında su atları bu geleneğin izleridir.