Eski Türklerin domuz beslememesi dini değil, konar-göçer yaşam tarzına uygun olmayan hantal bir hayvan olmasından kaynaklı pratik bir tercihtir. Bu ekonomik alışkanlık İslamiyet ile birleşince, domuz zamanla kültürel bir nefret ve hakaret objesine dönüşmüştür. Türklerin haramlara karşı genel tutumu esnek olsa da domuz eti yasağı bu köklü geçmişi nedeniyle en katı uygulanan kural kalmıştır.

Türk tarihinde ve kültüründe at, kurtla birlikte en önemli semboldür. Türkler tarafından ilk evcilleştirildiği kabul edilen at, Kaşgarlı Mahmud’un “Kuş kanadıyla, er atıyla” vecizesinde simgelenir. Mitolojide doğaüstü yetenekli, konuşan, su kaynaklarından (göl, deniz) çıkan kutsal “su atı” motifleri öne çıkar. Köroğlu’nda Kırat’ın sudan doğuşu, Dede Korkut’ta boz at, Keloğlan masallarında su atları bu geleneğin izleridir.