Eski Türklerin domuz beslememesi dini değil, konar-göçer yaşam tarzına uygun olmayan hantal bir hayvan olmasından kaynaklı pratik bir tercihtir. Bu ekonomik alışkanlık İslamiyet ile birleşince, domuz zamanla kültürel bir nefret ve hakaret objesine dönüşmüştür. Türklerin haramlara karşı genel tutumu esnek olsa da domuz eti yasağı bu köklü geçmişi nedeniyle en katı uygulanan kural kalmıştır.

Eski Türklerden Osmanlı'ya uzanan "Yağma" geleneği, hükümdarın cömertliğini ve gücünü sergilediği kutsal bir ritüeldir. Kağan, boy beyleri ve askerler için kurduğu devasa sofraları ziyafet sonrası yağmalatır; bu durum sadakati pekiştirirdi. Dede Korkut hikayelerinde bu törene çağrılmamak isyan sebebi sayılırken, Selçuklu ve Osmanlı'daki ulufe törenleri bu kadim kültürün izlerini taşır.