8-13. yüzyıllar arasında Bilim dünyası, aklı vahyin önünde tutan Mutezile ekolünün etkisindeydi. İbn-i Sina ve Farabi gibi isimler görüşlerini daha örtülü sunarken; Ebubekir er-Râzî, İbn-i Râvendi ve Belhî gibi isimler din kurumuna doğrudan eleştiriler getirmiştir. Râzî, mucizeleri reddederek evrenin sadece akıl yoluyla kavranabileceğini savunmuştur. "Peygamberlerin Hilekârlıkları" gibi eserleri, o dönemin geniş düşünce özgürlüğünü ve felsefi çeşitliliğini yansıtmaktadır.